Hallo mini-mensje // flashback naar een jaar eerder

Oncloudnoir - Mini-mensje
Ongeveer een jaar geleden ontdekten we dat er een mini-us onderweg was. Totaal ongepland, in het midden van de Corona-pandemie maar zeker en vast gewenst. Lees hier het verhaal van hoe we de komst van Lou ontdekten.

24 mei 2020, de dag dat er 2 streepjes op de test verschenen. Stiekem kocht en deed ik een zwangerschapstest om mezelf te sussen. ‘Het zal wel niets zijn’. Ik nam namelijk de pil en mijn cyclus was heel consistent. Alles ging zijn gewone gangetje. Toch sprak er een stemmetje in mijn hoofd. Ik was licht ontvlambaar, emotioneel ten top en enorm draaierig tijdens het sporten. Ik suste mezelf vaak met mogelijke redenen. Tekort aan suiker, te snel rechtgekomen na het sporten,… Uiteindelijk toegegeven aan het kleine stemmetje in mijn hoofd dat vaak ‘hallo, zwanger!’ riep, kocht ik een test.

Daar stonden ze dan, 2 blauwe streepjes. Helemaal alleen thuis liep ik verloren en suste mezelf opnieuw. ‘Da’s sowieso vals positief.’ Lachwekkend, als ik er nu aan terugdenk. Die avond zaten we zoals anders gezellig samen in de zetel maar geen idee welke programma’s we keken. Zo zoned-out, afwezig en overpeinzend zat ik daar. ‘Morgen doe ik opnieuw een test’ en ”t is sowieso niets’ bleven zich herhalen in mijn hoofd.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik kocht 2 nieuwe testen. Beiden van een ander merk. ‘Dan is’t zeker’, dacht ik bij mezelf. Aangezien de maatregelen toen net versoepeld waren maar telewerk nog steeds verplicht was, waren we beiden thuis. Deze testjes stiekem doen zat er dus niet in. Ik verzon de grootste lulkoek die er bestaat. ‘Gewoon een sporadische test’. ‘Gewoon voor de zekerheid’ en ‘you never know’ zei ik nog al lachend. Groen weliswaar aangezien er op de test van de dag eerder nog steeds 2 mooie volle blauwe streepjes stonden. De meest bedenkelijke blik samen met, met de woorden ‘euh, oké dan’ kwamen mijn richting uit.

En yup, opnieuw 2 mooie volle strepen en een clearblue-test die ‘zwanger’ aangaf. Bij die laatste, bleef de zandloper maar pinken, tot de termijn verscheen. Daar zat ik dan, 5 weken zwanger en in ons gastentoilet na te denken hoe ik dit ging vertellen. Geen idee hoe lang ik daar heb gezeten maar bij het buitenkomen hoefde ik zelfs niets meer te zeggen. Ik begon te ijsberen, hysterisch te ratelen en zakte uiteindelijk tegen de keukenkast neer op de grond. Terwijl de daddy to be, eerst rustig op de rand van de zetel bleef zitten. Uiterlijk kalm maar binnenin gierde er zoveel gedachten door hem heen.

Daar zaten we dat met z’n tweetjes. Op de grond in de keuken. Soon-to-be mama en papa. We bespraken alles en zeiden vrijwel snel tegen elkaar, we gaan er voor. We wisten tenslotte van elkaar dat we beiden kinderen wilden. De angst en het overvallen gevoel van eerder smolt als sneeuw voor de zon. Tuurlijk was het even wennen aan het idee dat er een kleintje zou komen en hadden we geen idee wat er allemaal bij kwam kijken. Want na doen van de test, begint het pas. Nemen van vitamines, doktersafspraken inplannen, kleren die niet meer passen… We stapten in dit avontuur, verhuisden naar een groter appartement en bereidden ons zo goed als mogelijk voor. 7,5 maand later verwelkomden we Lou Andreas. Het mooiste wat ons ooit overkomen is.

Van zwangerschapstest naar baby Lou? Dat zie je in onderstaande reel!

Hoe ontdekten jullie de komst van jullie wondertje?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.